Çok şeyimiz!  

Yaşamımız boyunca ne çok insan tanıdık. Her durumda konuştuk, yolda otobüste restoranda, okulda. Bazıları hocamız, kılavuzumuz, arkadaşımız çok şeyimiz oldu. Bazıları ise terbiyecimiz, düşmanımız yada  hiç bir şeyimiz...

Yıllarımızı besleyen veyahut, yiyip bitiren onca insan kalabalığı içinde yürüdük gittik yolarımıza.  Rengarenk , siyah, beyaz izler bıraktı,  bazıları dolma kalemle bir şeyler yazdı ruhlarımıza, bazıları ise kurşun kalemle. Tesadüfen insanlar tanıdık. Varlığını fark bile edemeden,  ulaşılmazımız oldu. Bazen Tanrılaştırdık onları,  bazen sildik süpürdük izlerini, arkamıza bile bakmadan.

Unutulduk çoğu zaman, unuttukta... Bazen de unutulduğumuzu zannettik. Eski rüzgarlara dair acılar yaşayarak kızdık, astık kestik bazen. Sararan mektubumuzun birilerinde hala  durduğunu bilmeden... 

 Toplumumuzun manevi değerlerini kaybettiği , paranın silik yüzünün dostluğun yerini aldığı şu günlerde...insan olmanın tek yolunun sevmek olduğunu unutmayalım...

Seni seviyorum ,sizi seviyorum sözünün içimizi ısıtması dileğiyle...tüm sevenlerin sevgi yolu açık olsun...  

Fulya DOMAÇ

---

Bu yazıyı sosyal paylaşım sitelerinize ekleyin.